ပန္းကေလးေတြလဲ
မေျခြပဲ ေျကြတတ္တယ္။

ၾကယ္ကေလးေတြလဲ
မေျခြပဲ ေျကြတတ္တယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြလဲ
မေျခြပဲ ေျကြတတ္တယ္။

မေျခြပဲ၊ ေျကြလဲ
အေနရဲ၊ ေဝဆဲပါေလ…

ပန္းေတြလဲ မေပ်ာက္ကြယ္
ၾကယ္ေတြလဲ မကုန္
ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြလဲ မပ်က္
မနက္ျဖန္ဆိုတာ ရွိေနမယ္။

ေမာင္စိန္ဝင္း ( ပုတီးကုန္း )

ဘဝအေဖာ္မၿဖစ္ေပမယ္႕
ခဏအေပ်ာ္ ခ်စ္မဟုတ္ခဲ႕ပါ…။
မာနာသိကၡာ အရံႈးထား
ႏွလံုးသားမွာ ကဗၺည္းထိုး
ၿမတ္ႏိုးတြယ္တာ…။
မေခၚသင္႕ပါဘူး
ေမွ်ာ္လင္႕လွ်င္ ေမွ်ာ္သူအမွားရယ္လို႕
ကိုယ္႕တရားနဲ႕ ကိုယ္ေၿဖကာ
ေဝဒနာက ၿမွားလိုစူး…။
သူသိမွာလား
အပူရွိသူ ဘယ္လိုေမာတယ္လို႕
ဘယ္လိုေၿပာ၊ဘယ္လိုၾကည္႕
ဘယ္လိုထိ၊ဘယ္လိုေတြ႕
သူ႕ကိုယ္ေငြ႕မွာ ကိုယ္ေပ်ာ္ဝင္
သူ႕ဆံပင္မွာ မ်က္ႏွာအပ္
တစ္သက္တာ အမွတ္တရေတြထင္…ထင္ပါရဲ႕
ရင္…ရင္မွာ သမုဒယ ဆူးေတြေၾကာင္႕…
(အခ်စ္ရယ္…)
အခုဘဝေတာ႕ရူး…။

ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)

သံသရာသည္ ….
အရွည္ဆံုးျမစ္။

သမုဒယႏြံ၊ ကိုယ္တိုင္ဆင္း
နင္းလိုက္တိုင္းနစ္။
ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)

ကုလားအုပ္တစ္ေကာင္ဟာ
သူ႔ဘို႔ထဲမွာ
ေရေတြကို သိုေလွာင္ၿပီး
ကႏၲာရခရီးကို သြားေနတယ္။

လူတစ္ေယာက္ဟာ
သူ႔ရင္ထဲမွာ
အၾကင္နာနဲ႔ နားလည္မႈေတြကိုသိမ္းဆည္းၿပီး
ခြဲခြာျခင္းခရီးကို စေနတယ္။

ေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း)

ျပကၡဒိန္မ႐ွိ၊
ရက္အခ်ိန္မသိ။

နာရီမ႐ွိ၊
ရာသီမၫွိ။

မအိုသည့္အရာ၊
ထာဝရအလင္းတန္း၊
ဘဝရဲ့စမ္းေရအိုင္ေလးတစ္ခု။ ။

ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)

ပြင့္လွ်င္လည္းနမ္း၊
ႏြမ္းလွ်င္လည္းေကာက္၊
ေျခာက္လွ်င္လည္းသိမ္း၊
တိမ္းၫြတ္တြယ္မက္၊
သည္တစ္သက္မွာ၊
တစ္ပြင့္သာေလ၊
စြဲလန္းေနမည္၊
ေဝေဝေျကြေျကြျမတ္ႏိုး၏။ ။

ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)

အိပ္မက္စမ္းေခ်ာင္း၊
ျဖတ္သန္းစီးဆဲ၊ စူးရဲျဖာက်၊
ဘဝေနပူ၊ စုပ္ယူခန္းေျခာက္၊
စမ္းေရေပ်ာက္၏။

ဆံုစည္းမႈပန္းငံု၊
ထံုမည္ပြင့္ဆဲ၊ မုန္တိုင္းထဲမွာ
အလႊာေလၾကမ္း၊ ေဝွ႔ယမ္းေျခြခ်၊
ပန္းေျကြက်၏။

သမုဒယအျမစ္၊
သူ ႔မွသူ ႔ ဆိုတဲ့ “အခ်စ္”၊
ႏွစ္လၾကာ႐ွည္၊ ရာသီမ်ားစြာ၊
ဘယ္သူမွ လာမႏႈတ္၊
အလြမ္းသမုဒၵရာလဲ၊
စမ္းမဟုတ္ပါဘဲ၊
အစဥ္အၿမဲေန၊ သခင္ခြဲေပမယ့္၊
ရင္ထဲထာဝရ႐ွိေနသည္။ ။

ေမာင္စိန္ဝင္း (ပုတီးကုန္း)